Άποψη Νεα της Αγορας

Αχ αυτή η βαλίτσα, όπως το κρασί…όλο και καλύτερα, όσο παλιώνει

Μέρα τρίτη…Κοιτάω και ξανακοιτάω φωτογραφίες του Δημήτρη Χρίστου και όλο λέω πώς σήμερα θα καταγράψω τις σκέψεις μου πάνω σε άλλο ένα καλλιτεχνικό του κλικ.

Μπερδεύομαι βρε παιδιά…Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Είναι τόσα πολλά. Είναι η πολιτική που μας ασκούν τα τελευταία χρόνια που θέλω με ένα editorial να την «ξετινάξω» μέσα από λέξεις…Λέω θα δώσω αξία και δεν την έχουν ανάγκη από την μια και από την άλλη εμείς τα διαβάζουμε εμείς τα σχολιάζουμε. Αυτοί δεν ασχολούνται καν. Για την οικονομία τι να λέμε τώρα…Ούτε λόγος – λίγα τα μαθηματικά μου και πολλά τα «δικά» τους θα χαθώ στη διαδρομή όπως χάθηκαν τα τόσα δις που έπρεπε να ήταν στα ταμεία του κράτους – του κοινωνικού κράτους (αν το πήρε κάποιος να το φέρει πίσω!). Και αφού δεν με παίρνει να το ανοίξω το ρημάδι μια ευχή μόνο: «Σήκω Γέρο του Μωριά να δείς πώς μας κατάντησαν οι πολιτικοί σήμερα …», και το θέμα έκλεισε.

Σ’ αυτή την φωτογραφία σου λοιπόν, φοράμε σε μια από τις φωτος σου, τις ίδιες μπότες με την κοπελιά που ποζάρει σε κύματα εκεί περπατάω και’ γω, Δημήτρη. Η δική μου καθημερινότητα βουίζει ασταμάτητα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.  Σαν τον ήχο ενός επίμονου τηλεφώνου που δεν απαντάω ποτέ και ξέρεις πόσο σιχαίνομαι αυτό τον ήχο. Σαν την κίνηση στους δρόμους που με εκνευρίζει. Και έχω να ετοιμάσω τη βαλίτσα…Το πιστεύεις; Καθημερινά η ίδια ιστορία να επαναλαμβάνεται. Πρέπει κάποτε να τη φτιάξω.

Επαγγελματικά ταξίδια που παίρνουν αναβολή. Εξορμήσεις με φίλους που όλο και πιο συχνά με παρασέρνουν σε αναβολές. Αφού δεν χωράνε στη βαλίτσα – μάλλον και για αυτό κουβάλαω σακίδιο ακόμη και στις πιο μακρινές διαδρομές. Σε αυτές τις αναβολές «γεννιούνται» συνεχώς σκέψεις και όνειρα…και «πεθαίνουν» το ίδιο λεπτό με χίλιες ψευτοδικαιολογίες και αμπελοφιλοσοφίες.

Μπαίνουν σε βαλίτσες οι σκέψεις;  Mε ψυχραιμία, «ναι». Και ο θυμός χωράει και τα αδιέξοδα, να πώ την αμαρτία μου. Την ετοίμασα, λοιπόν, ένα βράδυ και είπα ότι χωράει θα μπει εκεί μέσα και δεν θα ξανανοίξει. Σκιές θολές, «παραμύθια», «συγνώμες», «ψέματα» και ήταν Σάββατο βράδυ – και ξέρεις πόσο «πονάνε», τα Σάββατα.

Την επόμενη μέρα την κοίταξα δεν ήμουν έτοιμη να φύγω για τα παράλια. Κάτι έλειπε κάτι είχα ξεχάσει…Δεν θυμόμουν ή δεν ήθελα να θυμηθώ. Είδα ένα κασκόλ που μου πήρε ένας φίλος που με «αγάπησε» με πάθος, ένα καινούργιο παλτό που το πρόλαβε η πανδημία και σιχάθηκα να το κοιτάω και να περιμένω πότε θα βγω να το φορέσω, μια μπλούζα που μου χάρισε ένα γκαρσόνι σε μια έξοδο για να μου δείξει πόσο πολύ με «θέλει»! (το έζησα και αυτό!)

Τα έριξα όλα στο πάτωμα ΟΛΑ…Και ξεκλείδωσα τη ψυχή μου. Κάθε ένα κομμάτι ύφασμα, κάθε τσάντα, μια διαδρομή. Μην φανταστείς δεν ήταν πολλά. Είπα «τέρμα» – Αυτά δεν ανήκουν στο παρόν, το παρελθόν είναι πολύ μακριά και το μέλλον δεν είναι κάτι που προβλέπεται. Ότι μου «ταίριαζε», το κράτησα. Τα υπόλοιπα σε μαυροσάκουλα για τα «σκουπίδια». «Μόνο αισιοδοξία και ένα χαμόγελο σ’ αυτό το εγχείρημα» ,είπα και χαμογέλασα σχεδόν ειρωνικά.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Ανοίγουν την πόρτα τα παιδιά που χτυπάει επίμονα – Ένα φιλαράκι ανησυχεί που χάθηκα, αφού, δεν απαντάω στις κλήσεις του – που δεν με βλέπει στις εξόδους μαζί με την παρέα. «Έλα να δεις, τι γίνεται», λέω τάχα με ενθουσιασμό, τακτοποιώ βαλίτσα». Μένει να κοιτάει ένα δωμάτιο σχεδόν άδειο με μια βαλίτσα στη γωνιά και γεμάτος ο χώρος από σακούλες σκουπιδιών.  Με ρωτάει τι κάνω…Δεν με «παίρνει» να αναλύσω και να εξηγήσω τι και πώς. Αρκούμαι στην απάντηση: «Πετάω σε ότι δεν χωράω και σ’ ότι βουλιάζει στο σώμα μου». Με κοιτάει –δεν μιλάει…Ξέρει πως τα ξεσπάσματα μου αργούν αλλά όταν συμβούν έχουν το σωστό timing.

«Kαι η βαλίτσα;» Φεύγεις; Ταξίδι;, ρωτάει; Χαμογέλασα, σχεδόν με ύφος αινιγματικό. Που να εξηγούσα τι είχα περάσει το προηγούμενο βράδυ. Και ποια η σημασία να παρελθοντολογώ και να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια….Στο κάτω -κάτω, βαλίτσα είναι, «φιλοξενεί» μια παλιά ιστορία, δεν την ξέρεις…με ξέρεις τόσα χρόνια.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Πώς να του εξηγήσω πως εκεί μέσα είναι ο δικός μου κόσμος, που παρόντες ήμασταν μόνο εγώ και τα συναισθήματά μου. Εκφρασμένα χωρίς φόβο κι ενδοιασμούς. ΟΚ και λίγο κλάμα για να «δέσει» με την μουσική που άκουγα.

«Πάμε μια βόλτα», του είπα – «Πάμε για μια βουτιά» (μόνο η θάλασσα ξεπλένει την αλμύρα της καθημερινότητας και ευτυχώς με ξέρει και με καταλαμβαίνει, καλά) … «Θα βρέξει, δεν λέει για σήμερα ο καιρός», απαντάει. «Πάμε», επιμένω και ας βρέχει και τι έγινε;…

Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο πατούσα τα βότσαλα και έσκαγε το κύμα μέχρι τον αστράγαλο…Δεν έχω άλλα περιθώρια μετά από αυτό το έντονο συναισθηματικά Σ/Κ…

 Μου αρπάζει το χέρι και με ρωτά τι σκέφτομαι; Γιατί δεν βουτάω; Γιατί δεν μιλώ…

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Λέω να  ξανασυστηθώ…

Η βαλίτσα είναι στο σπίτι. Τελικά, κρύβει μια τεράστια προσωπική κληρονομιά που αυτή τελικά πάντα με «ταξιδέψει» αλλιώς…Αυθόρμητα, αποζάριστα αφιλτράριστα, γεμάτα ευτυχισμένες στιγμές και αθωότητα. Δύσκολο εγχείρημα…αλλά το μεγαλύτερο στοίχημα…κάθε φορά.

Μια βαλίτσα και και ο άνθρωπος: Πρόσφυγας, ξενιτεμένος, φυλακισμένος, προδομένος, διωγμένος, ερωτευμένος…γιατί ρε γ@@το, ότι χωράει η  σκέψη, δεν  χωράνε στις τσέπες του παντελονιού, αλλά σε μια βαλίτσα – το εισιτήριο και η ταυτότητα του καθενός από μας.

Vintage αυτή η βαλίτσα, όπως ισχύει και με το κρασί, γίνεται καλύτερο, όσο παλιώνει. Αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και να μπορούμε πρώτα να το εκτιμήσουμε… Άργησα, αλλά το κατάλαβα- Ο μεγαλύτερος θησαυρός στο σπίτι και αυτός κλειδωμένός –χωρίς κανένα βάρος ποια…

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Φεύγω για ένα ακόμη ταξίδι – οδοιπορικό για δουλειά και το σακίδιο γεμίζει με εισητήριο, αντισηπτικά, και ένα μπουφάν για τα κρύα βράδια…Ουαλία, Μονακό και όπου με βγάλει το τρένο της γραμμής…Ακουστικά μην ξεχάσω να πάρω, μαζί μου η μουσική και ο πολιτισμός μας που είναι παντού…

Κύρια φωτο:Αρχείου

Related posts

Τα 6 πράγματα που έμειναν στην ιστορία για τα «τραπεζώματα» των Προέδρων της Αμερικής

Taste and Hospitality

Το On the Beach αναλαμβάνει το κόστος των τεστ Covid για κρατήσεις και στη Κύπρο

Taste and Hospitality

Όλες οι Υπηρεσίες κατά της φωτιάς από τις 3 τα ξημερώματα – “Καταπίνει” μεγάλες εκτάσεις γης (ΦΩΤΟΣ)

Αφηστε ενα σχολιο

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας.
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

Αποδοχή Μάθε περισσότερα

error: Content is protected !!